امید

آسان است که یک نفر را
با تمام دلتنگیها و آرزوهایش
چون اناری رسیده بچلانی
دانه دانه اش کنی
آسان است نور را
صبح را
1 را
درون یک نفر دار بزنی
آسان است حال کسی را نپرسیدن
تا مادامی که زنده است
همه ی اینها آسان است عزیز من
بعد یک گوشه بنشینی و به گرگ بودن خود ببالی
اما چقدر سخت است
کسی را بی منت بخندانی
بی منت برقصانی
بی منت در آغوش بکشی
بی آنکه تو را ساده بپندارند..

+ نوشته شده در جمعه بیست و ششم فروردین ۱۴۰۱ ساعت 21:46 توسط کیوان رحمانی  |