دوري و فراق

عشق چون قهر دو ماهی با دو تنگ شیشه ایست..
دوری ات من نتوانم،گر روی تکلیف چیست..

عشق همچون ناله ی آهوی در بند کرده است..
زندگی بی عشق اگر باشد؛ چطور باید زیست..

نفسی نیست دگر بی تو در این فاصله ها..
نفسی تازه کن ای عشق کمی باید زیست..

دل که در شرح فراقت خفه قان است هنوز..
دل که خود جای خودش چشم هنوز بارانیست..

ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺗﻮ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ ..
ﺗﺎ ﻧﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺍﺭﻡ ﭼﯿﺴﺖ ..

ﻫﺠﺮﺕ ﺍﯼ ﮔﻞ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﺮﻫﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ..
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺭﺍﯼ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﭼﻮ ﺳﺤﺮ ﭘﺮ ﻣﻌﻨﯿﺴﺖ

ﺷﻬﺮ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺭ ﺟﺎﯼ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺴﻢ ﺷﻬﺮ ﺗﻮ ﺑﯽ ﺍﻭ ﻓﺎﻧﯿﺴﺖ ..

سینه ام بس ز فراق تو شکست دردی نیست..
وانکه درویش کند جان مرا از عشق کیست....

کیوان رحمانی