ای عشق

رخت می بندد زنی!!
پشت سیم های جهل
و خاک میخورد محبت روی لباسهای
مردی که هیچگاه
دلش هوای آزادی نکرد....
زمان میگذرد
مردمک چشمها با ذهن احمق ها
"ست" میشود..
و چراغ ها سرک می کشند
و به دیوار اندیشه میکوبند...
اما افسوس
که زنی هنوز پشت سیمهای جهل
رخت میبندد و مرد نظاره گر قتل محبت است........
آی آی!!
ای عشق
ای زیباترین دیر آمدن ها
ای رسواترین زود کردنها..
نوستالژی وار مرا بگو
بغض کنان مرا بخوان
که اشک حضور جمع را خدشه دار کرده ست
و اسب زمان چنان می تازد
که گویی یک نفر هنوز
پشت دور دست ها معطل است....

درد نامه
کیوان رحمانی