ما به هم نمی رسیم

ما چون دو کوه روبروی هم ایستاده ایم..

سالها در نگاه هم اما به هم نمی رسیم..

با این همه بلا که بر سر هم آورده ایم..

دانی که به خاک پای غم نمی رسیم..

ای عمر،ای قاتل نامرئی خاطرات من..

پنهانی از این همه جرم به خاتم نمی رسیم..

شیرین من،با چون منی از این بادیه بگذر..

دنیا همه گرگند و به آدم نمی رسیم..

بگذار به همین درد بسنده کنیم و بمیریم..

ما در میان این همه غم به هم نمی رسیم..

گیریم من و تو سالها فریب هم داده ایم..

باور بکن به دغل بازی عالم نمی رسیم..

در حسرت یک بوسه ی ناب آواره ایم..

هر دو بی گناهیم اما به متهم نمی رسیم..

برچسبها: اشعار کیوان رحمانی, دلنوشته های کیوان رحمانی