گفتم هر آنکه با من اهل خیانت نیست

به سرت که میزند دیوانه شو

جنجال بزرگیست رویای این کهنه سرا

هر آن که اهل خیانت نیست سزای من است

کجای این پهنه ی دشت سبزه زار

به "تو" علوفه تعارف کرده اند

که سخنت با من اینگونه است

تو اهل طراوتی

تو از دیار محبی

سزای تو این نیست

که یک نفر آن سر دنیا از دوردست ها

وقتی تو را در انتهای شکوفه ها می بیند خشم و کینه تعارف کند

بیا این بار

وقتی بر ساحل خوشیها ایستاده ایم

از هم فاصله بگیریم

تو حباب را ب سمت من فوت کن

و من سالها بعد وقتی نوستالژی غم انگیز تو را مرور میکنم در آغوش بگیرمت..