سحرکن

دلم گرفته ای دوست ز حال من گذر کن

بنشین شنو نوایم با من کمی بسر کن

نه پای رفتنی کز، این رنج بگذرم من

نه شوق رویت ای شب که گویمت سحر کن

راهیست تا قیامت وصل من و سرایش

زین راه بگذر ای دل در راه عشق خطر کن

غم شد رفیق و یارم عمریست غمگسارم

ای غم به پاس این هجر یک شب زدل سفر کن

بردل بتاب ای دوست زآن روی مه نوازت

برخیز و شب بپوشان آنگه دلم قمر کن

ای دل حرام باشد بی دوست خوش خیالی

سودی کجا برد دل برما کمی نظر کن

شور وشرر ز جانم سالیست رفته بر باد

دل را زآتش عشق برخیز و پر شرر کن

شب شد بلای جانم برده است آب و نانم

یارب ز بخت و اقبال تاریکی ام سحر کن