چه کنم ز عشقت ای گل

به وصال روی ماهت همه شب به حال مرگم

چه کنم ز عشقت ای گل که زسر به پای دردم

غم عاشقان چه دانی که به ناز و عشوه خوانی

بنگر به حال زارم که چگونه در نبردم

نتوانمت که یک دم برهانمت ز جانم

نه نهان توانمت کرد که خجل ز روی زردم

به صلابتی که دارم ز فراق آرمت پیش

به شهامتی که داری کرده ای ز خویش طردم

چه بماند ای بلایت بخورد به تاج بختم

که مرا ز کف ببردی و هنوز بر سر عهدم

نفسی بیا و بنشین که جهان وفا ندارد

بنواز درد عشقی که شود دوای دردم

راوی قصه ی تلخم همه شب در غم یار

تلخ اگر هزار باشد در ره یار چو شهدم

به صفای بی وفایی نظری به سوی ما کن

تا سحرگاه نگیرد دامنت ز آه سردم....